اخرین کاغذ سال
زیبا!
راه ستارگان امشب که بسته است...
از جور این شب کبود!
وماه سنگین ومهربان
بر سرشاخه های درختان کوچه می خورد
که برگ برگ ..مهتاب می ریزند
زیبا!
لب ها ترانه مهتاب را دم گرفته اند
که من بی خیال این شب
دستی ببرم در زلف تو که افریقای سیاه فقیرانه منند
و آن برق کودکانه را ببینم در چشمت
که رازی دارد
نایافته و عظیم!
به هیات سلام مسافری
که هیچ امید بازگشتش نبوده است..
که برق چشم تو در این شبها
دعای این مردم کم دست است
که زیر کبود روزگار
ذهن هیچ کس به قامت خمیده شان روشن نمی شود
..زیبا
نمی دانی
پای عاشقان که به کوچه ما باز شود
چه قصه ها که می شود برای زلف تو گفت..
وچه شعرها که می شود از چشم تو سراغ گرفت
امشب
که همت مردانه همسایگان مهربان هور
ماه را چراغی کنند
تا زلف تو که رد مشکینش برکوچه مانده است را
دریابند
که زلف تو را دریابند
زلفی که با باد پریشان شد
..وبا شب گذشت
زیبا
این شب که بی تو به روز نمی رسد
و راهمان که به ستاره.. نمی رسد
تا کبودشب را برق چشم تو روشن نکرده است
...این شب که به روز نمی رسد!
پس چشم در چشم ستارگان بدوزیم که چه؟
و ماه را در کوچه بگردانیم
و برگ مهتاب به دندان بگیریم ..که چه؟
...و این هم که کاغذ آخرین است
..نامه آخرین..
زیبا
بگو..
شب چرا به روز نمی رسد؟
+ نوشته شده در پنجشنبه دوم فروردین 1386ساعت 13:52 توسط مرتضی رضایی
|
